Założenia do programu


„Choroba jest nocną półkulą życia, naszym bardziej uciążliwym obywatelstwem. Od dnia narodzin każdy z nas posiada bowiem, jakby dwa paszporty – przynależy zarówno do świata zdrowych, jak i do świata chorych. I choć wszyscy wolimy się przyznać tylko do lepszego z tych światów, prędzej czy później, chociażby na krótko, musimy uznać również nasz związek i z tym drugim.”

Źródło: Susan Sontag (1933-2004) – amerykańska pisarka, eseistka, krytyczka społeczna i aktywistka praw człowieka.


GENEZA PROGRAMU


Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

W Polsce aktem najwyższego rzędu dającym podstawy dla funkcjonowania systemu prawnego ochrony zdrowia jest Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483).

Wypis z Konstytucji RP:

Art. 68

  1. Każdy ma prawo do ochrony zdrowia*.
  2. Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Warunki i zakres udzielania świadczeń określa ustawa.
  3. Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom, kobietom ciężarnym, osobom niepełnosprawnym i osobom w podeszłym wieku.
  4. Władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych i zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska.
  5. Władze publiczne popierają rozwój kultury fizycznej**, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży.

*Ochrona zdrowia->Opieka zdrowotna – ogół środków mających na celu zapobieganie i leczenie chorób. Realizowana jest za pomocą systemu opieki zdrowotnej.

**Kultura fizyczna – ogół zachowań przebiegających według przyjętych w danym środowisku społecznym reguł i norm postępowania, a mających na celu dbałość o zdrowie człowieka, poprawę jego postawy, prawidłowy rozwój psychofizyczny. Formy uczestnictwa w kulturze fizycznej:wychowanie fizyczne,sport, rekreacja ruchowa, rehabilitacja ruchowa,turystyka.

Art. 5

Rzeczpospolita Polska strzeże niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium, zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, strzeże dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju.

Art. 74

  1. Władze publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom.
  2. Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych.
  3. Każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska.
  4. Władze publiczne wspierają działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska.

Art. 76

Władze publiczne chronią konsumentów, użytkowników i najemców przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu , prywatności i bezpieczeństwu oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi. Zakres tej ochrony określa ustawa.


* * * * * *

Marka - Nadzieja Ubezpieczenia (Mutual Credo), jako przedsiębiorstwo społeczne


Nowoczesna i koherentna marka była i nadal jest odzwierciedleniem osobowości spółki pod firmą Nadzieja Ubezpieczenia. Atrakcyjność, jasność przekazu, spójność identyfikacji wizualnej zdecydowała o wyborach i decyzjach konsumentów, ich przywiązaniu i lojalności. Obsługiwani przez spółkę konsumenci odbierając markę jako profesjonalną, nowoczesną i godną zaufania, decydują się na wybór reprezentowanej przez nią firmy i jej produktów.

Taka innowacja społeczna reprezentowana w spółce równoważy misje społeczną, w której istnieje wyraźne ograniczenie w zakresie dystrybucji zysku i priorytet celów społecznych nad gospodarczymi z włączeniem społecznej odpowiedzialności firmy, jako części przedsiębiorczości społecznej i przedsiębiorstwa społecznego.

Spółka oferuje także nowe podejście do rozwoju lokalnego, przez wskazanie na niezaspokojone potrzeby oraz przez produkcję nowych i nietypowych dóbr i usług wspieranych przez konsumentów, w ten sposób poszerzając tradycyjną strukturę gospodarki lokalnej i rynku pracy i budując lokalny kapitał społeczny. 

Ponadto, spółka sprzyja harmonizacji ekonomicznych, społecznych (w tym związanych ze zdrowiem) i finansowych celów rozwoju oraz tworzeniu nowych zielonych usług i zielonych miejsc pracy. 

Spółka planuje przyczynić się do ograniczenia mankamentów rynku i ich konsekwencji dla poziomu życia zwykłych mieszkańców (konsumentów) oraz społeczności na obszarach wiejskich. Spółka stanowi element komplementarny wobec firm prywatnych, stanowiąc „osłonę” dla najsłabszych uczestników rynku jakim są konsumenci.

Od 2016 roku nazwa firmy została zmieniona na Mutual Credo sp. z o.o.


* * * * * *

Do 2015 roku

 

Od 2016 roku

Kontekst historyczny - przyjęte wzory

Hrubieszowskie Towarzystwo Rolnicze - założone przez Stanisława Staszica (1755-1826). Zwane również Rolniczym Towarzystwem Wspólnego Ratowania się w Nieszczęściach. Była to fundacja o charakterze spółdzielczym na ziemiach powiatu hrubieszowskiego. Wszyscy członkowie wspólnoty byli zobowiązani do niesienia pomocy dotkniętym przez klęski żywiołowe współtowarzyszom, w wysokości stosownej do powierzchni użytkowej gospodarstwa.


Lisków jako "wzorowa wieś spółdzielcza" - wieś prowadzona przez księdza Wacława Blizińskiego (1870-1944). W 1900 roku został skierowany na probostwo do Liskowa. Spotkał się tam z niechętnym przyjęciem, które dzięki swojemu zaangażowaniu w pracę społeczną, oświatową i kulturalną z biegiem lat zmieniło się w podziw i głębokie przywiązanie mieszkańców. Szczególną troską otaczał dzieci pozbawione rodziców. Założył sierociniec, szkoły, kółko rolnicze, dom ludowy, ośrodek zdrowia, sklep i kasę kredytową.


Kasyno Gostyńskie - założone przez Polaków w 1835 roku. Członkami Kasyna Gostyńskiego byli m.in.: Edmund Bojanowski, Dezydery Chłapowski, Karol Marcinkowski, Gustaw Potworowski. W kasynie rowadzono działalność gospodarczą, oświatową i charytatywną. Propagowano nowoczesne metody gospodarki rolnej, szerzono kulturę i tradycje narodowe, wspierano ludzi ubogich. Współpracowano z leszczyńskim pismem "Przyjaciel ludu" oraz organizowano darmowe czytelnie ludowe - w Krajewicach, Siemowie, Goli, Żytowiecku i Bodzewie.


* * * * * *


Patroni programu

Autorzy programu zdecydowali, że patronami programu DAJEMY RADĘ będą osoby zasłużone w działalności społecznej i charytatywnej: Potworowski Edward Bronisław Marian, Karłowski Stanisław - mieszkańcy ziemi gostyńskiej oraz Stanisław Staszic - reformator oświecenia.

Potworowski Edward (1885-1939)

Edward Potworowski był synem Gustawa i Franciszki z domu Kurnatowska. Prezes Kółka Rolniczego w Gostyniu Starym, a od 1927 prezes Powiatowego Towarzystwa Kółek Rolniczych powiatu gostyńskiego. Edward Potworowski w dniu 21-10-1939 r. został  rozstrzelany przez Niemców na rynku w Gostyniu. Pochowany jest w zbiorowej mogile ofiar wojny w Gostyniu.

Karłowski Stanisław (1879-1939)

Ziemianin prowadził majątek w Szelejewo k. Gostynia. Bankowiec i działacz gospodarczy. Hodowca koni i bydła, prekursor upraw ekologicznych. Dyrektor Banku Handlowego w Warszawie S.A. (1917–1920). Członek Rady „Lewiatana” i władz koncernu Siła i Światło S.A.. Senator w latach 1930–1935. Aresztowany przez gestapo 19-10-1939 r. z grupą 30 mieszkańców Gostynia, rozstrzelany 21-10-1939 r. na rynku w Gostyniu.

Staszic Stanisław (1755-1826)

Urodzony w rodzinie mieszczańskiej. Ojciec Wawrzyniec i dziadek oraz matka byli  burmistrzami Piły. W roku 1779 został duchownym. Stanisław Staszic był jednym z czołowych reformatorów i uczonych polskiego oświecenia. Działał na rzecz poprawy położenia chłopów. W 1812 założył Towarzystwo Rolnicze Hrubieszowskie stając się tym samym prekursorem spółdzielczości w Polsce.


CELE PROGRAMU

Programu DAJEMY RADĘ skupia się szczególnie na ochronie i promowaniu zdrowia oraz zapobieganiu chorobom, również wspiera działania w obszarze zdrowego odżywiania się (konsumowania) i aktywności fizycznej oraz przewiduje nowe innowacyjne działania w ramach profilaktyki wczesnej i pierwotnej chorób nowotworowych. Cały program został podzielony na bloki tematyczne, które w sposób ogólny wskazują na obrane kierunki planowanych działań.


UZASADNIENIE PROGRAMU

Styl życia.

W wymiarze indywidualnym program związany jest ochroną i promocją zdrowia konsumenta/spożywcy i jego stylu życia, gdzie styl życia definiowany się jako sposób bycia, wynikający z wzajemnego oddziaływania człowieka i warunków, w jakich on żyje oraz z indywidualnych wzorców zachowania, które zostały określone przez czynniki społeczno-kulturowe i osobiste cechy charakteru. Głównymi komponentami zdrowego stylu życia są: aktywność fizyczna, żywienie i nawyki żywieniowe, unikanie środków odurzających, w tym tytoniu i alkoholu, poprawne relacje międzyludzkie, dobre warunki środowiska i pracy, przyjazne środowisko naturalne, bezpieczeństwo i zapobieganie urazom, ograniczenie ekspozycji na substancje toksyczne, aktywny wypoczynek oraz prowadzenie badań profilaktycznych. 

Determinanty zdrowia.

Styl życia ma coraz większy wpływ na zdrowie konsumentów. Obecnie według schematu Marca La Londa czynniki wpływające na zdrowie wyglądają następująco: styl życia 56%, opieka zdrowotna 18%, wpływ środowiska 14%, cechy genetyczne 12%. Modyfikacja stylu życia jest w zasięgu możliwości każdego człowieka. 

Promocja zdrowia.

Promocja zdrowia to proces umożliwiający konsumentom zwiększenie kontroli nad własnym zdrowiem oraz jego poprawę poprzez podnoszenie wiedzy w społeczeństwie o sposobach skutecznego zapobiegania chorobom, tworzenie odpowiednich warunków społecznych, ekonomicznych i gospodarczych korzystnych dla poprawy stanu zdrowia. Karta Ottawska z 1986 r. określa działania z zakresu promocji zdrowia, jako wspierające, broniące i umożliwiające zachowanie zdrowia, jak również wyznacza wszechstronną strategię promocji zdrowia określając główne obszary działań, którymi są: budowanie polityki zdrowia publicznego, tworzenie i wzmacnianie środowisk wspierających zdrowie, wzmacnianie działań społecznych na rzecz zdrowia, rozwijanie umiejętności osobniczych, reorientacja świadczeń zdrowotnych na promujące zdrowie. 

Jakość życia.

Wśród działań na rzecz wzmacniania środowisk wspierających zdrowie program zwraca uwagę na stwarzanie społeczeństwu lokalnemu warunków do działań na rzecz zdrowia, a w szczególności na popieraniu prozdrowotnych postaw oraz rozwijaniu wiedzy i umiejętności w promowaniu własnego i wspólnego zdrowia obywateli konsumentów, a także na wzrost jakości życia obywateli konsumentów. 


DIAGNOZA SPOŁECZNA

Niezdolność do pracy

Problemy zdrowotne są jedną z głównych przyczyn nieobecności w pracy i wcześniejszego przechodzenia na emeryturę. Utrzymanie społeczeństwa w zdrowiu i aktywności przez dłuższy czas ma pozytywny wpływ na wydajność i konkurencyjność. Zapewnienie, aby osoby w wieku powyżej 65 roku życia były nadal zdrowe i aktywne, może mieć wpływ na uczestnictwo w rynku pracy i prowadzić do potencjalnych znaczących oszczędności w budżetach na opiekę zdrowotną.

Zły stan zdrowia ludności przekłada się na wie­le aspektów gospodarczych, przede wszystkim powoduje poważne obciążenie dla gospodarki. Z jednej strony wywołuje konieczność ponosze­nia ogromnych nakładów publicznych związa­nych z leczeniem oraz wypłacaniem świadczeń socjalnych, z drugiej zaś powoduje spadek przy­chodów i zubożenie społeczeństwa.

Zachorowalność

Niepokojące jest zmniejszenie się liczby lat przeżytych w zdrowiu (na podstawie współczynnika Healthy Life Years – HLY). W Polsce w 2005 r. kobiety przeżywały w zdrowiu 66,9 roku, a w 2011 r. wskaźnik ten zmniejszył się do 63,3 roku. Po­dobną tendencję zaobserwowano w grupie męż­czyzn. W roku 2005 w zdrowiu przeżywali oni 61,2 roku, a w 2011 r. już tylko 59,1 roku.

Analiza trendów demograficznych i epidemiologicznych wskazuje na starzenie się populacji, wzrost zachorowań na choroby cywilizacyjne i choroby przewlekłe.

Główne problemy zdrowotne:

  • choroby układu krążenia – główna przyczyna zgonów (45,2%), rosnący trend umieralności (przy malejącej tendencji w kraju);
  • nowotwory – druga przyczyna zgonów (25,9%); najniższy w kraju wskaźnik 5-letnich przeżyć osób, u których zdiagnozowano nowotwór złośliwy-rak (37,1%); wysoki współczynnik zgonów z powodu nowotworów, których umiejscowienie pierwotne nie było znane (co może świadczyć o późnej diagnozie i rozległych przerzutach) - trzecia przyczyna zgonu z powodu nowotworów u kobiet i piąta – u mężczyzn;
  • wypadki, urazy, zatrucia – wysoki wskaźnik samobójstw oraz zabitych i rannych w wypadkach drogowych.

Starzenie się

Zapotrzebowanie na świadczenia zdrowotne dla ludzi starszych można szacować na podstawie parametrów demograficznych. Polska od lat sześćdziesiątych ubiegłego stulecia należy do krajów starych demograficznie, a obecnie można ją zaliczyć do krajów o zaawansowanym stopniu starzenia. Prognozy GUS przewidują gwałtowne przyspieszenie starzenia polskiej populacji w okresie najbliższych lat.

Polacy są też w gorszej formie psychicznej od mieszkańców innych krajów, a mimo to z różnych względów nie podejmują leczenia. Tak niekorzystnym czynnikom dotyczącym zdrowia towarzyszy niewielka aktywność fizyczna. Można założyć, że promocja zdrowia i zmiana nawyków osób dojrzałych i starszych wpłynie pozytywnie na wskaźniki zdrowia fizycznego i psychicznego osób po 50. roku życia w Polsce.

Nowotwory złośliwe (rak)

W związku ze starzeniem się społeczeństwa i wydłużeniem czasu życia wzrasta zachorowalność na choroby nowotworowe. Nowotwory złośliwe stanowią w Polsce problem o narastającym znaczeniu medycznym i ekonomicznym. Wskaźnikiem ogólnospołecznego znaczenia jest fakt, że złośliwe nowotwory stanowią drugą – pod względem częstości – przyczynę zgonów (mężczyźni – około 26%, kobiety – około 23%). Nowotwory złośliwe w Polsce (Zakład Epidemiologii i Prewencji Nowotworów Centrum Onkologii-Instytutu im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie) – wskazują na ogólnie wysokie zagrożenie polskiej populacji złośliwymi nowotworami (zachorowalność – około 140 000 rocznie, umieralność – około 95 000 rocznie, chorobowość – około 500 000 rocznie). Przewiduje się, że liczba zachorowań w roku 2020 osiągnie 160 000 przypadków. W Polsce złośliwe nowotwory są główną przyczyną umieralności przed 65. rokiem życia, co wyróżnia Polskę negatywnie wśród europejskich krajów.


POLITYKA ZDROWOTNA "ZDROWIE 12"

Mutual Credo wspiera 12 z 21 celów polityki zdrowotnej krajów członkowskich Światowej Organizacji Zdrowia do roku 2020:

  1. Solidarność dla zdrowia między Krajami Członkowskimi Regionu Europejskiego. Obecne zróżnicowanie w stanie zdrowia między Krajami Członkowskimi Regionu Europejskiego powinno być zmniejszone przynajmniej o jedną trzecią.
  2. Równość w zdrowiu . We wszystkich Krajach Członkowskich zróżnicowanie w stanie zdrowia między grupami społeczno-ekonomicznymi w poszczególnych Krajach Członkowskich powinno być zmniejszone przynajmniej o jedną czwartą poprzez istotną poprawę poziomu zdrowia grup dotkniętych tą nierówności.
  3. Zdrowy start życiowy . Zdrowie noworodków oraz dzieci w wieku przedszkolnym powinno ulec poprawie zapewniając im lepszy start do życia.
  4. Zdrowie młodych ludzi . Młodzi ludzie powinni osiągnąć poprawę stanu zdrowia oraz większe możliwości odegrania roli w społeczeństwie.
  5. Zdrowie ludzi starszych . Ludzie w wieku powyżej 65 lat powinni mieć możliwość cieszenia się pełnym potencjałem zdrowot­nym oraz spełniać czynną rolę w społeczeństwie.
  6. Redukcja chorób nowotworowych . Do 2020 roku w całym regionie europejskim chorobowość, niepełnosprawność i przedwczesna śmiertelność z po­wodu ważniejszych chorób nowotworowych, w tym nowotworów złośliwych powinna być zredukowana do możliwie najniższego poziomu.
  7. Zdrowe i bezpieczne środowisko. Ludność regionu europejskiego powinna żyć w bezpieczniejszym środowisku, a ekspozycja na zanieczyszczenia zagrażające zdrowiu nie powinna przekraczać poziomu uzgodnionych standardów międzynaro­dowych.
  8. Zdrowy tryb życia. Ludzie powinni przyjąć wzorce zdrowszego stylu życia.
  9. Tworzenie siedlisk zdrowotnych. Ludzie powinni mieć większą możliwość życia w środowiskach zdrowych fizycznie i społecznie, takich jak dom, szkoła, miejsce pracy i społeczność lokalna.
  10. Wiedza i badania naukowe na rzecz zdrowia. Wszystkie kraje członkowskie powinny posiadać system badań naukowych, informacji i komunikacji umożliwiający efektywne zdobywanie, rozpowszechnianie i korzystanie z wiedzy, mającej na celu wspieranie zdrowia dla wszystkich .
  11. Pozyskiwanie partnerów dla zdrowia . Wdrożenie polityki zdrowia dla wszystkich powinno angażować jednostki, grupy i instytucje zarówno sektora społecznego, jak i prywatnego, a także służby społeczne i organizacje, w celu tworzenia aliansów i part­nerstwa dla zdrowia.
  12. Polityka i strategia zdrowia dla wszystkich . Wszystkie kraje członkowskie będą posiadały oraz wdrożą politykę zdrowia dla wszystkich na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym. 

KONSUMENT

Z jednej strony wspólnotowe i krajowe polityki wspierają konsumencki wymiar rynku wewnętrznego poprzez wzmacnianie pozycji konsumentów, polepszanie ich dobrobytu oraz zapewnienie ich skuteczniejszej ochrony. Jest to wspieranie konsumpcjonizmu, czyli aktualnego modelu konsumpcji. Konsumenci/nabywcy nie mają żad­nych odniesień politycznych w sferze konsumpcji i koncentrują się jedynie na osiąganiu in­dywidualnych korzyści nabywczych. 

Z kolei inne polityki wspólnotowe i krajowe wspierają zrównoważony rozwój oraz promują zdrowy styl życia stawiając na polepszenie jakości życia obywateli. Polityki te są wobec siebie niespójne. Taki dualizm polityk tworzy przestrzeń do oddolnych aktywności obywatelskich. Indywidualne zachowania konsumenta i grupowe zachowania konsumentów obywateli zwykle traktowane są jako przeciwieństwa. 

Konsument skupia się głównie na potrzebach indywidualnych, natomiast konsument obywatel zwraca uwagę na potrzeby wspólnoty. W ten sposób dochodzi do sprzeczno­ści interesów między konsumentem a obywatelem. Można te dwie kategorie połączyć, jeżeli konsumpcja i obywatelstwo zostaną potraktowane jako komplementarne (uzupełniające) a nie jako substytucyjne (konkurencyjne). Założenie takiej komplementarności w programie ma spowodować, że realizacja celów konsumentów i obywateli będzie odbywać się równolegle. Tak kształtowany konsument to konsument świadomy, który aktywnie poszukuje informacji, stawia wymagania, zrywa z biernym kupowaniem, dąży do racjonalizacji konsumpcji zgodnej z jego naturalnymi potrzebami i wymogami środowiska. I w tym ujęciu koncentruje się on nie tylko na osiągnięciu własnych korzyści, ale również osiągnięciu korzyści szeroko pojętej wspólnoty poprzez uwzględnienie konsekwencji swoich wyborów i dostrzeżenie ich wpływu na innych. W tym aspekcie można mówić niejako o scaleniu w jedno konsumenta i obywatela, czyli re­alizacji idei obywatela konsumenta.