Tematyka programu


ZDROWIE, STYL ŻYCIA

Wprowadzenie.

Zdrowie jest podstawowym prawem każdego człowieka oraz bogactwem społeczeństwa. Zdrowy człowiek ma większe szanse na samorealizację, satysfakcjonujące pełnienie ról społecznych, czy też dobrą adaptację do zmian środowiska. Tylko zdrowe społeczeństwo może tworzyć dobra materialne i kulturowe oraz zapewnić rozwój społeczny i gospodarczy oraz zmniejszyć różnice społeczne i terytorialne w stanie zdrowia populacji.


WSPÓŁPRACA, EDUKACJA, POLITYKI

Wprowadzenie.

Prowadzenie profilaktyki wczesnej i pierwotnej w promocji zdrowia to jeden z najlepszych sposobów na poprawę poziomu zdrowia społeczeństwa oraz optymalizację wydatków na ochronę zdrowia. Bardzo ważnym elementem działań, prowadzących do osiągania opisanych wyżej celów, jest edukacja zdrowotna. Światowa Organizacja Zdrowia definiuje edukację zdrowotną jako „składającą się z rozsądnie skonstruowanych możliwości edukacyjnych obejmujących różne formy komunikacji stworzone w celu poprawy umiejętności rozumienia i korzystania z wiedzy o zdrowiu jednostki i społeczeństwa”. Program kładzie nacisk na nabywanie przez jednostki, grupy ludzkie oraz określone społeczności informacji i umiejętności umożliwiających podejmowanie decyzji zdrowotnych cechujących się odpowiednią jakością. Edukacja zdrowotna pełni nie tylko zasadniczą funkcję w profilaktyce i promocji zdrowia, ale jest też ważna w tzw. „medycynie naprawczej”, ponieważ odpowiednio wyedukowany pacjent będzie efektywniej brał udział w procesie leczenia i powrotu do zdrowia. Upowszechnianie wiedzy o zdrowym żywieniu ma bardzo duże znaczenie dla zmiany zwyczajów żywieniowych i poprawy zdrowia społeczeństwa polskiego.

W działalność na rzecz zdrowia zaangażowa­nych powinno być wiele podmiotów, w tym liczne organizacje poza­rządowe, a także władze publiczne zarówno na szczeblu centralnym, jak i regionalnym oraz lokalnym. Realizacja zadań ochrony zdrowia, w tym promocja zdrowia jest obowiązkiem każdego ze szczebli administracji samorządowej (gminy, powiatu, wo­jewództwa). Program ten może te zadania wspierać, a oczekiwanym efektem współpracy tych podmiotów powinny być nowe, innowacyjne rozwiązania praktycznych problemów zdrowotnych zidentyfikowanych przez zainteresowane strony.

Do najważniejszych zadań polityki państwa w obszarze rozwoju kapitału ludzkiego zbieżnymi z celami programu należą m. in. zwiększenie liczby lat przeżywanych w zdrowiu; wykorzystanie potencjału osób starszych w obszarze aktywności zawodowej i społecznej; zmniejszenie ubóstwa, w szczególności wśród grup najbardziej zagrożonych: rodzin wielodzietnych, rodzin osób niepełnosprawnych, bezrobotnych, biednych pracujących.


KAPITAŁ LUDZKI, KAPITAŁ SPOŁECZNY

Wprowadzenie.

Dobrostan zdrowotny społeczeń­stwa jest integralną częścią szeroko rozumianego kapi­tału ludzkiego i kapitału społecznego. Dobry stan zdrowia społeczeństwa jest istotnym czynnikiem wzrostu gospodarczego.

Program prezentuje nowe innowacyjne podejście do działań prozdrowotnych, traktując dobrostan zdrowotny społeczeństwa, jako integralną zmienną charakteryzującą jakość kapitału ludzkiego. Konsekwencją takiego podejścia do tego problemu przez realizatorów programu jest umiejscowienie w programie zagadnień dotyczących promocji zdrowia w kontekście rozwoju kapitału ludzkiego poprzez wzrost zatrudnienia i stworzenie warunków „workfare state”, czyli państwa zorientowanego na pracę.

Nierówności w zdrowiu spowodowane są przede wszystkim czynnikami społecznymi kształtującymi warunki, w których ludzie się rodzą, wychowują, pracują czy leczą się. Do czynników tych zalicza się różnorodne czynniki makrospołeczne (określony rodzaj polityki gospodarczej, ubóstwo, bezrobocie, zagrożenia zdrowia w miejscu pracy, kapitał społeczny czy organizacja i sposób funkcjonowania ochrony zdrowia), a także zachowania człowieka (palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, aktywność fizyczna, sposób odżywiania się). Wszystkie wymienione tu czynniki ze zmienną intensywnością wpływają na poszczególne grupy społeczne, co stanowi jedną z głównych przyczyn powstawania społecznych nierówności w zdrowiu.

Czynniki społeczne mogą zwiększać ryzyko oddziaływania szkodliwych czynników biologicznych, chemicznych czy fizycznych. Często przyjęte kulturowo wzory żywienia przyczyniają się do zwiększonej zachorowalności na choroby nowotworowe. Ponadto, osłabienie więzi społecznych, ograniczenie wsparcia społecznego, brak integracji społecznej czy też pojawienie się długotrwałego stresu również mogą negatywnie oddziaływać na stan zdrowia.


OCHRONA KONSUMENTÓW, SPOŁECZEŃSTWO OBYWATELSKIE

Wprowadzenie.

Produkcja żywności o wysokich walorach jakościowych stanowi odpowiedź na rosnące wymagania konsumentów i jest jednocześnie sposobem na podniesienie konkurencyjności i tym samym zwiększenie dochodów producentów i rolników. Rosną oczekiwania konsumentów w zakresie jakości żywności oraz rośnie rynek zbytu na żywność wysokiej jakości, w tym m.in. żywność ekologiczną, produkty regionalne i tradycyjne. Podstawowym elementem tego tematu są działania, które będą gwarantować, że żywność trafiająca na rynek będzie coraz bezpieczniejsza dla konsumentów. Działaniom tym będzie towarzyszyć wdrożenie wsparcia dla wytwarzania wysokiej jakości towarów rolno‐spożywczych, w tym produktów wytwarzanych metodami integrowanymi, ekologicznymi i tradycyjnymi z lokalnych surowców i zasobów.

Konsument za Wikipedią (spożywca, łac. consumens) – to osoba, która nabywa towary na własny użytek; inaczej – ogniwo występujące na końcu łańcucha ekonomicznego. Takie rozumienie prezentuje również Sąd Najwyższy w Polsce, który w jednym ze swych orzeczeń określił konsumenta jako spożywcę, nabywcę towarów na własny użytek, użytkownika. Nie istnieje uniwersalna, prawna definicja konsumenta – w polskim prawie pojęcie konsumenta zostało zdefiniowane w kodeksie cywilnym jako "osoba fizyczna dokonująca czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową". Na gruncie przepisów Konstytucji RP konsument jest rozumiany jako osoba nabywająca towar na własny użytek. Konsument jest, obok producenta, podstawowym uczestnikiem rynku. Relacje między tymi dwoma podmiotami są istotą funkcjonowania rynku. Adresatom programu, do których kierowane są działania zaplanowane w programie to właśnie przede wszystkim konsumenci – spożywcy.

Założenia programu wkomponowują się w ideę budowy kapitału społecznego, poprzez nową wizję ładu społecznego oraz integrację społeczności lokalnych na obszarach wiejskich. Połączenie wartości solidarności i indywidualnego zaangażowania ekonomicznego będzie budować nowe, aktywne formuły uczestnictwa lokalnego w powstających Inkubatorach Zdrowia. Z kolei mobilizacja społeczności lokalnej do wspólnych działań na rzecz pełniejszego zaspokajania potrzeb mieszkańców, uruchomienie mechanizmów wzajemnościowych (mutualnych), budowanie postaw solidarności społecznej i działanie na rzecz wspólnego dobra, przyczyni się do rozwoju kapitału społecznego na poziomie lokalnym, a tym samym do wzmocnienia roli społeczeństwa obywatelskiego.


OBSZARY WIEJSKIE, ZRÓWNOWAŻONE ROLNICTWO, ODNOWA WSI

Wprowadzenie.

W Polsce żyją miliony konsumentów, którym należy zapewnić niezawodne dostawy zdrowej i pożywnej żywności po przystępnej cenie. Lecz w rolnictwie nie chodzi tylko o produkcję żywności. Chodzi również o społeczności wiejskie oraz żyjących w nich ludzi. Chodzi o nasze obszary wiejskie i ich cenne zasoby naturalne. To rolnicy podtrzymują żywotność obszarów wiejskich i wiejski tryb życia. Gdyby nie gospodarstwa rolne i rolnicy, sytuacja naszych osad, wiosek i miast uległaby znacznej zmianie na gorsze. Obszary wiejskie mają bardzo dużo do zaoferowania. Pełnią one wiele funkcji o zasadniczym znaczeniu dla zrównoważonego rozwoju kraju zarówno w sferze produkcji (rolniczej i pozarolniczej), konsumpcji, jak i dostarczania dóbr publicznych. Obszary wiejskie są miejscem życia, pracy i wypoczynku polskiego społeczeństwa. Jednocześnie na obszarach tych znajduje się zdecydowana większość form ochrony przyrody oraz prowadzone są różne rodzaje aktywności gospodarczej, z których najbardziej powszechne i charakterystyczne jest rolnictwo.

Program dostrzega konieczność podniesienia na obszarach wiejskich poziomu cywilizacyjnego, wzmocnienia potencjału rozwojowego ośrodków lokalnych, w tym Inkubatorów Zdrowia oraz rozwoju wszystkich form innowacyjności, w tym poprawy jakości kapitału ludzkiego i społecznego poprzez transfer wiedzy i na wdrożeniu rozwiązań innowacyjnych kończąc. Rozwój gospodarczy obszarów wiejskich zależy od zasobów i efektywności wykorzystania zarówno kapitału ludzkiego i kapitału społecznego, ziemi i surowców tych odnawialnych i nieodnawialnych, a także postępu technologicznego oraz inwestycji. Przyjęty w programie kierunek rozwoju obszarów wiejskich będzie miał również kluczowe znaczenie dla zachowania i ochrony środowiska naturalnego kraju. Rolnictwo jest jednym z głównych rodzajów działalności, które realizuje cele związane z ochroną zasobów naturalnych. Działaniom chroniącym zasoby naturalne powinny towarzyszyć zmiany w mentalności społeczeństwa, sposobie funkcjonowania gospodarstw domowych oraz podniesienie środowiskowej odpowiedzialności producentów rolnych i przedsiębiorstw.

Obecny stan naszych obszarów wiejskich nie jest ich stanem naturalnym. Na przestrzeni wieków były one kształtowane przez rolnictwo. Wskutek działalności rolniczej stworzono zróżnicowane środowisko i różnorodne krajobrazy. Obszary wiejskie są siedliskiem przeróżnych gatunków fauny i flory. Ta różnorodność biologiczna ma zasadnicze znaczenie dla zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Rolnicy zarządzają tymi obszarami wiejskimi z pożytkiem dla nas wszystkich. Zapewniają oni dobra publiczne, z których najważniejsze jest utrzymanie w dobrym stanie gleb, krajobrazów i różnorodności biologicznej.


WYPOCZYNEK, RELAKS, HOBBY, SPORT, REKREACJA, AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA

Wprowadzenie.

Dzieci i młodzież, w tym również osoby czynne zawodowo oraz osoby starsze coraz częściej spędzają swój wolny czas przed telewizorem, komputerem, w zamkniętych pomieszczeniach. Mają do dyspozycji coraz większy wybór rozrywek i środków, które są dla nich bardziej atrakcyjne, niż zabawa ruchowa, gry zespołowe, sporty uprawiane na świeżym powietrzu.

Rekreacja fizyczna – stanowi rodzaj czynnego odpoczynku i jest jednocześnie rozrywką. Zwiększa aktywność człowieka w czasie wolnym od pracy, rozwija zainteresowania i wzbogaca osobowość, rozładowując stany napięcia nerwowego. Przeciwdziała ujemnym skutkom życia w warunkach wysoko rozwiniętej cywilizacji, służąc odbudowie fizycznych i psychicznych sił człowieka. Różnorodność form rekreacji wynika z różnego typu zainteresowań człowieka.

Aktywność fizyczna – to inaczej obciążenie fizyczne, któremu poddawana jest osoba podczas codziennej pracy, w czasie wolnym lub też łącznie. Tak więc do aktywności fizycznej zalicza się wiele prac domowych, zawodowych i innych, a także ćwiczenia fizyczne i aktywność fizyczną w czasie wolnym. Może być spontaniczna (np.: marsz) lub odpowiednio zorganizowana i zaplanowana pod względem obciążenia.


UBEZPIECZENIA, BHP W ROLNICTWIE

Wprowadzenie ubezpieczenia

Prewencja ubezpieczeniowa to różnego rodzaju działania związane z ubezpieczeniami, prowadzące do zmniejszenia wielkości lub częstości występowania szkód. Prewencja materialna polega na finansowaniu przez ubezpieczycieli konkretnych działań, mających prowadzić do zmniejszenia zagrożeń (np. społeczne akcje, mogące wpłynąć na zmniejszenie liczby wypadków, budowa wału przeciwpowodziowego). Częściej spotykana prewencja niematerialna obejmuje określenie wymaganych przy zawieraniu umów zabezpieczeń, wyłączenie lub ograniczenie odpowiedzialności za szczególnie niebezpieczne zachowania (np. umyślność, jazda pod wpływem alkoholu, wyprzedzanie przy podwójnej ciągłej), regres ubezpieczeniowy itp.

Pod pojęciem prewencji rozumieć należy wszelką działalność zmierzającą do zmniejszenia szkód losowych, tak poprzez ograniczenie ich rozmiarów, jak i zmniejszenie prawdopodobieństwa realizacji ryzyk. Działalność ta może przybierać postać materialną oraz niematerialną. Ubezpieczenia gospodarcze w szerokim zakresie realizują tak pojmowaną prewencję, albowiem działalność ta przynosi zakładom ubezpieczeń jak i ubezpieczonym wymierne korzyści. Stały wzrost sum wypłacanych odszkodowań i świadczeń ubezpieczeniowych, wynikający ze wzrostu liczby wypadków ubezpieczeniowych, powiększa pasywa w bilansie działalności ubezpieczeniowej.

Wprowadzenie BHP w rolnictwie

Przestrzeganie zasad BHP w rolnictwie indywidualnym jest bardzo ważne, gdyż rolnictwo charakteryzuje się wysoką wypadkowością. Rolnicy w swojej pracy korzystają z wielu maszyn, jak i ich środowisko pracy jest też niebezpieczne. Wypadki często mają miejsce na podwórzu, w czasie pracy maszyn rolniczych, w czasie pracy przy zwierzętach hodowlanych, w pracy z pilarkami tarczowymi, przyczepami, drabinami jak i w czasie pracy ze środkami ochrony roślin.

Praca w rolnictwie charakteryzuje się odmienną specyfiką niż praca w innych sektorach gospodarki narodowej. Specyfika ta polega na sezonowym nasileniu prac oraz dużym ich zróżnicowaniu. W ciągu dnia rolnik wykonuje kilka a nawet kilkanaście różnorodnych czynności – obsługuje i naprawia skomplikowane maszyny i urządzenia, wykonuje prace remontowo-budowlane, obsługuje zwierzęta, pozyskuje drewno na opał, prowadzi prace związane z uprawą i ochroną roślin, jest także menagerem (planuje produkcje, zapewnia zaopatrzenie gospodarstwa i sprzedaż produktów, załatwia sprawy w urzędach i bankach itp.), odpowiada za byt i bezpieczeństwo rodziny. Rolnik zatem pracuje na wielu stanowiskach, które wymagają odmiennych umiejętności, a jednocześnie powodują liczne zagrożenia zdrowotne oraz oddziaływanie niepożądanych czynników, takich jak: hałas, drgania mechaniczne, niekorzystny mikroklimat lub zapylenie.

Obowiązkiem rolnika jest zapewnienie sobie oraz osobom z nim współpracującym przy prowadzeniu działalności rolniczej, jak najlepszych warunków do pracy, aby uniknąć wystąpienia wypadku czy choroby zawodowej.


ISOF, TECHNOLOGIE ICT

Wprowadzenie.

ISOF

Używany w Mutual Credo Internetowy System Zarządzania Firmą (ISOF) doskonale wspiera wszelkie procesy kontrolne, decyzyjne, rozliczeniowe, statystyczne związane z realizowanymi projektami, zarządza dokumentami elektronicznymi, a tym samym wpisuje się w ogólnopolską strategię społeczeństwa informacyjnego.

 Przy pomocy tego

oprogramowania współtworzy (modeluje) procesy biznesowe związane z

wprowadzaniem do oferty organizacji atrakcyjnych produktów-usług.


Technologie ICT.

Poziom wykorzystywania technologii informacyjno‐telekomunikacyjnych na obszarach wiejskich jest bardzo niski mimo dynamicznego rozwoju branży usług technologii informacyjno - telekomunikacyjnych (ICT) w Polsce. Sytuacja ta wynika głównie z niskiej jakości w/w usług na obszarach znacznie oddalonych od centrów aglomeracji miejskich. Szczególnie duże dysproporcje między miastem a wsią dotyczą łącz szerokopasmowych, dla których rozwoju poważną barierę stanowi relatywnie niski stopień pokrycia stacjonarną publiczną siecią telefoniczną terenów wiejskich. Obserwuje się ponadto brak umiejętności mieszkańców wsi w wykorzystaniu technologii ICT, co jest zjawiskiem dość powszechnym głównie na obszarach peryferyjnych oraz wśród osób gorzej wykształconych i starszych.